Hoe creëer je betrokkenheid? Reflecties van een coach…

Hoe creëer je betrokkenheid? Reflecties van een coach…

Bij één van onze grote klanten waar we sedert jaren een programma Coachend leidinggeven uitrollen mocht ik de afgelopen dagen  het gesprek aangaan met een aantal deelnemers in een individueel coachingsgesprek. Rode draad in heel veel gesprekken is ‘hoe vergroot ik de betrokkenheid van mijn teamleden?’. Mooi wanneer leidinggevenden zich ervan bewust worden tijdens dit programma hoe belangrijk dat toch is, welke effecten dat heeft op motivatie (of het gebrek eraan) en hoe dat een manier kan zijn om negativiteit te counteren.

En verbijsterend soms om te horen hoe verschillende types hier oplossingen voor formuleren. De taakgerichte manager, gezegend met een flinke dosis rode energie, ging dat doen door communicatie gerichter te sturen. ‘Ik vraag me nu af: wie moet dit weten? En dan stuur ik die informatie door. En ik merk dat dat effect heeft.’ Zal wel zijn… belangrijk aspect van betrokkenheid: heeft iedereen de beschikking over de informatie die hij of zij nodig heeft om zijn job goed te kunnen doen en zich er daardoor competent voor te kunnen voelen?

Even mooi was het voorbeeld van de leidinggevende die heel veel inzet op verbinding met alle individuele teamleden, gedreven door groene energie, en tegelijk vergat de basale afspraken met het team te maken: hoe gaan we om met taken en verantwoordelijkheden? Wat als iemand de rules of engagement niet respecteert? Ook dat zorgt mee voor dat zo belangrijke gevoel van verbondenheid. Durven we dat soort afspraken met elkaar maken en zorgen we er zo mee voor dat alle teamleden zich veilig en geborgen kunnen voelen of kiezen we voor een soort van valse harmonie?

En de ‘blauwe’ manager maakte voor alle problemen passende oplossingen, werkte procedures en afsprakenkaders uit en presenteerde die dan aan het team. Werkt perfect voor eerder eenvoudige problemen. Het is wat minder als men menselijke interactie ook zo probeert te organiseren. Medewerkers voelden zich vaak niet aangesproken. Niet betrokken dus… Has not been invented here, zoiets…

De sprankelend ‘gele’ leidinggevende tot slot enthousiasmeerde het team door alle nieuwe initiatieven aan te moedigen en er daar zelf nog een hoop aan toe te voegen. De energie in de groep schoot naar omhoog. Tot op een bepaald moment ook wat vermoeidheid optrad: er werd maar weinig concreet gemaakt, resultaten van de initatieven bleven uit, de focus was wat zoek. De juiste balans zoeken tussen autonomie en sturing: ook dat is een kunst!

De puzzel van elementen die betrokkenheid bevorderen telt dus vele stukjes.  Een paar vragen die hier gesteld dienen te worden zijn de volgende:

 

 

  • hoe verbonden voelen medewerkers zich met de missie en visie van het bedrijf? Kunnen ze zien en voelen hoe ook zij daartoe bijdragen?
  • in welke mate krijgen mensen vrijheid in het organiseren van hun werk, in het nemen van beslissingen? Worden ze betrokken bij het beleid?
  • voelen mensen zich veilig in hun team? Voelen ze zich gesteund, door collega’s, leidinggevenden? Mogen ze echt zichzelf zijn op de werkvloer?
  • welke afspraken zijn er gemaakt om het samenwerken vlot te laten verlopen? En hoe houdt elk de ander daar alert op? Hebben we eraan gedacht die afspraken opnieuw te expliciteren wanneer nieuwe teamleden arriveerden?
  • Durven we elkaar aanspreken op gedrag dat een ongewenst effect heeft? Is er mededogen (compassie) om de behoefte van de ander te kunnen blijven zien ondanks het negatief gepercipieerde gedrag dat hij of zij vertoont? En hoe leren we onze eigen onderliggende behoefte voelen en vertolken op een krachtige en verbindende manier?
  • Wanneer hebben we de laatste keer echt waardering uitgesproken naar elkaar? Zien we de toegevoegde waarde van elk teamlid? Zien we dat die emotioneel, praktisch, strategisch, … kan zijn? En dat dat allemaal van belang is?

Ik raak de laatste tijd meer en meer overtuigd dat het werken met het team minstens even belangrijk is voor leidinggevenden dan het werken met elke individuele medewerker apart. Immers, meer en meer activiteiten uit het takenpakket van medewerkers veronderstellen samenwerking, en dat kan het individu dus niet meer alleen. Focus op het teamverband, van bij de start, zal in de komende jaren alleen maar belangrijker worden.

Bij Notice the Difference! zijn we ons daarvan bewust. We merken ook dat meer en meer vragen voor teambegeleidingen onze richting uitkomen. We zijn daar blij om. En we merken tegelijk dat er soms eerst al een tijdje één en ander moet wringen vooraleer er wordt ingegrepen. We hopen dus dat we meer en meer vragen zullen krijgen om teams van bij de start te begeleiden zodat de basis solide is, zodat vertrouwen en verbinding worden bevorderd. Je mag van ons in de komende maanden meer hieromtrent verwachten: ervaringen die we graag met je delen, methodieken die wij al succesvol ingezet hebben, scenario’s om het met je eigen team van bij de start over de juiste dingen te hebben. En we begeleiden je daar graag in.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.